Dreams don't work unless you do

4 mijl van Groningen; hand in hand over de finish

15 oktober 2017
Quote Blogger Gwendy 8 weeks to coverbody

Zondag 8 oktober 2017. A day to remember. De 4 mijl van Groningen. Ruim 22.000 hardlopers. Het is droog, zonnig, 14 graden en er staat een zuchtje wind. Ideaal hardloopweer. Toch was het geen ideale wedstrijd voor mij. Maar ook al heb ik geen tijd neergezet waar ik trots op ben… Trots ben ik absoluut. Trots dat ik verschillende persoonlijke records tijdens de 6,437 km heb gelopen, trots dat ik deze run samen met mijn liefde heb mogen lopen en trots dat ik de finish heb gehaald. Want uiteindelijk is het halen van de finish het begin van een compleet nieuwe race!

Het is vandaag een week geleden dat ik de 4 mijl van Groningen heb gelopen. En nu kan ik er echt met een hele grote glimlach naar terug kijken. Dat zou je niet zeggen als je me de laatste anderhalve kilometer voorbij hebt zien komen lopen afgelopen zondag. En toen ik na de finish op mijn sporthorloge keek, was mijn gezichtsuitdrukking op zijn minst ontevreden te noemen. Waarom? Ik ga het je vertellen.

Voor de start van de 4 mijl

Een tip voor als je volgend jaar meedoet. Vertrek op tijd. Wij startten om 14.50 uur en vertrokken 13.15 uur van huis. Ruim op tijd zou je zeggen voor een startplaats die een kleine 15 km van je huis ligt. Op de website en in de infomails was keurig vermeld dat je gratis met de trein en met de speciale pendelbussen naar de start kon. Uitdaging een was om überhaupt al bij het station te komen. Achteraf niet onlogisch als de run recht door het centrum van de stad gaat. Uiteindelijk zetten we 13.45 uur de scooter op het Zuiderdiep neer en lopen we naar het station.

Een klein kwartiertje later zien we dat de trein al keurig op ons staat te wachten. We gaan zitten, maar komen tot de conclusie dat de trein pas over 20 minuten vertrekt. Daarop besluiten we een pendelbus te nemen, want in tegenstelling tot de trein stopt deze ook bij de start. Of toch niet? Wanneer de pendelbus vertrekt, hebben we al vrij snel door dat deze niet rechtstreeks naar Haren rijdt, maar eerst over de megadrukke ring langs de Euroborg gaat. Het is 14.35 uur wanneer de deuren van de bus opengaan.

Verbaasd kijk ik Jaivey aan. Dit is toch niet de start? Nee, dat klopt. De buschauffeur legt uit dat hij vanwege de wegwerkzaamheden niet dichterbij kan komen. “Het is nog wel een eindje”, zegt hij verontschuldigend. Een eindje? Het was meer dan een warming up. Een kleine 2 kilometer hadden we in de benen toen we net op tijd in ons startvak stonden. Om de paar minuten schuiven we vervolgens een stuk door naar de start.

Klaar voor de start…

Als we om 15.15 uur eindelijk los kunnen, staan Jaivey en ik al bijna vooraan bij de start. Tussen de zogeheten guntime en het moment dat ik over de start ren, zit maar 4 seconden. Jaivey heb ik gevraagd om een klein stukje voor mij uit te lopen, zodat ik hem kan volgen. We hebben maar een keer samen getraind, dus wanneer mijn enthousiaste vriendje van start gaat, merk ik al snel dat ik moeite heb om hem bij te houden. Wanneer na een kilometer mijn sporthorloge trilt, weet ik ook waarom. Er verschijnt een tijd van 5:29 in mijn schermpje. Dat is dik 30 seconden sneller dan dat ik normaal gemiddeld loop.

Ook de tweede kilometer loop ik gemiddeld sneller en mijn bittag registreert op de helft van de 4 mijl na 19:40 een gemiddelde snelheid van 6:07 per kilometer. Als ik het laatste stuk nog wat kan versnellen, kan ik een mooie tijd neerzetten. Onderweg probeer ik te genieten van de mensen die langs de hekken staan en ons aanmoedigen. Regelmatig komen we verschillende soorten muziek tegen. Een dj die opzwepende beats draait, een brassband en verderop is er een zanger die de namen op de startnummers verwerkt in hetgeen dat hij zingt. Ik moet lachen als hij mijn naam noemt. Gwendy met een harde ‘g’. Het blijft een lastige naam 😉

Op de helft van de 4 mijl registreert mijn biddag na 19:40 een gemiddelde snelheid van 6:07 per kilometer.

Tot een kilometer of vijf zit ik lekker in de flow. Af en toe versnel ik een stukje om weer wat mensen in te halen en probeer ik Jaivey bij te houden. Die doet dit tempo met twee vingers in zijn neus. Om de zoveel honderd meter rent hij  een stukje achteruit en roept hij me dingen toe als: “Kom op schat. Even volhouden! Je kan het, ik ben trots op je!” Dat werkt stimulerend. Zeker! Tegelijkertijd was het ook frustrerend als ik zag hoe hij lachend kids langs de route een high five gaf en al hardlopend een praatje maakte met mensen. Hij was echt aan het genieten. Als hij me tussendoor vraagt hoe het mij gaat, kan ik er net een gezichtsuitdrukking uit persen die aangeeft dat ik het best moeilijk heb.

De laatste kilometers

De laatste 1,5 kilometer heb ik het echt zwaar te verduren. De brug omhoog, snel naar beneden en dan het vals platte stuk de Herestraat in. Op dat stuk staan allerlei bekenden en wil ik niet toegeven aan de steken in mijn zij, maar ik kan echt niet meer. Jaiv roept dat ik mijn handen omhoog moet doen en niet moet stoppen. Toch doe ik een paar

Gwendy en Jaivey hand in hand over de finish

stappen in wandeltempo om bij te komen. Ik baal nu zo hard, omdat ik weet dat dit ten koste gaat van mijn tijd. Wanneer we de bocht om gaan, pakt mijn steun en toeverlaat mijn hand beet en geeft aan dat we gaan sprinten. Ok… alles of niets. En daar gaan we. Ineens zien we Jazzlyn die heel hard “Papa en Gwendy” roept en dat geeft me het laastste zetje dat ik nodig heb. Hand in hand de finish over. Blij, opgelucht, maar ook zo teleurgesteld in mezelf.

40:41 minuten heb ik er over gedaan. Balen!! Ik had zo graag mijn tijd van 39:18 willen verbeteren, maar het zat er niet in. Volgende keer beter! En als ik mijn sporthorloge synchroniseer met mijn telefoon zie ik allemaal persoonlijke records. De halve mijl, de 1 kilometer, de 1 mijl, de 2 mijl en de 5 kilometer heb ik sneller gelopen dan ooit. Kijk! Daar word ik dan weer heel blij van.

Mijn eindtijd is dan niet wat ik er van had gehoopt, maar ik probeer dan andere dingen te zoeken waar ik wel blij van wordt. Zo was ik 467e van de 934 vrouwen van mijn leeftijd. Ik ben weer een ervaring rijker. Volgend jaar doe ik gewoon weer mee aan de 4 mijl. En deze foto… Precies genomen op het moment dat we Jazz zien. Jaivey nog vol energie, ik lachend als een boer met kiespijn, maar heej… We made it! Samen! En ook daar word ik heel blij van!

Kleine update qua vorderingen in mijn 12 weeks 2 coverbody programma. Ik train drie keer in de week, ik hou me (zo goed mogelijk) aan mijn voedingsprogramma en de weegschaal vertelde me vanochtend dat ik inmiddels 2,3 kilo ben afgevallen en de spiegel laat dat meer dan zien.  Happy! Nog 8 weken tot mijn coverbody. Let’s do this!

XOXO Gwen

 

You Might Also Like

3 Comments

  • Reply Shannon 16 oktober 2017 at 09:26

    Love love your way of writing <3
    Trots op je sis! Tijd kunnen we niet stilzetten maar go with the flow….
    Volgende keer sta ik aan de zijlijn de schreeuwen!
    Knuf

    • Reply Gwendy Richard 31 oktober 2017 at 10:13

      Dankjewel sis! Aanstaande zaterdag ben je er bij 🙂

  • Reply Plantsoenloop 2017 - mijn leukste run tot nu toe! - Blogger Gwendy 6 november 2017 at 14:40

    […] antwoord ik met een big smile. “Ik heb een voorbeeld genomen aan jou tijdens de 4 mijl. Gewoon genieten!” Maar naast dat ik genoten heb, ben ik oprecht blij met mijn resultaat. Een […]

  • Leave a Reply