Throwback blog

Catwoman

12 november 2015

Vorig jaar februari gaf een artikel, over het ‘kattenvrouwtje anno 2014′, in de Cosmopolitan mij inspiratie voor een blog over de verwachtingen van de maatschappij. Want een vrouw van in de dertig, as myself, hoort toch allang aan de man en kinderen te zijn? Well guess again! Gelukkig is het allemaal niet meer zo zwart-wit. Een vrouw van mijn leeftijd mag gerust ambitieus zijn, een carrière hebben, er elk weekend op los feesten en de wereld (willen) zien. Gelukkig maar! Because that’s me! Do whatever makes you happy! En f*ck wat andere mensen daarvan denken. 

Ik ben een kattenvrouwtje. Niet die met het imago van vroeger hoor. Je weet wel. Vrijgezel, geen kinderen, maar wel een moeder-kind relatie met hun kat of poes. Vrouwen hebben iets met katten, want het schijnt dat één op de drie alleenwonende vrouwen tenminste één kleine vriend met negen levens heeft rondlopen. Maar volgens Cosmopolitan is het kattenvrouwtje anno 2014 geen anti-climax meer voor de man. Tegenwoordig staat het stereotype niet meer gelijk aan huisje-boompje-beestje, maar juist aan slim en sexy met – voor de schaarse momenten dát we thuis zijn – een tijger op de bank. Kijk, dat kattenvrouwtje ben ik. Rawr!

Mijn ouders hebben drie dochters op de wereld gezet. Ik zag ruim dertig jaar geleden als eerste het licht, maar ben de laatste van ons drietjes die ze gaat verblijden met een kleinkind. Ooit. Denk ik. Maar in onze maatschappij is het blijkbaar heel voor de hand liggend om de conclusie te trekken dat ik achterloop. Dat ik net als mijn jongste zusje nu hoogzwanger had willen zijn. Of net als mijn andere zusje al een gezin had willen hebben. Dat mensen met opmerkingen komen als “En wanneer ben jij aan de beurt?”, “Begint de biologische klok al te tikken?”, “Je mag wel opschieten meid!”, “Ben je nu niet jaloers op je zusjes?”.

Wanneer het mijn beurt is? Ik zie wel hoe het leven loopt. Een biologische klok die tikt? Als die al tikt, klinken de technosounds in het weekend harder. En opschieten? Geduld is een schone zaak. Maar dan. Jaloers op mijn zusjes? Pardon!? Ik verbaas me er elke keer weer over hoe mensen zoiets kunnen vragen. Ik gun mijn zusjes het geluk wat ze verdienen, al duurt het nog tien jaar voordat ik zelf mama word. Met mijn 31 jaar heb ik nog alle tijd om op een roze wolk te gaan zitten.

Enigszins begrijp ik de verwachting wel, maar soms lijkt het wel alsof iedereen om me heen bezig is met samenwonen, trouwen en baby’s krijgen. En ik de enige ben die er liever nog even op los feest en de wereld wil zien. Maar zoals gewoonlijk trek ik mijn eigen plan. Dit eigentijdse kattenvrouwtje gaat dit voorjaar lekker vier weken met een vriendin backpacken door Thailand. Gewoon een ticket naar Bangkok boeken en per dag beslissen waar we heen gaan en wat we gaan doen. Carpe-f*cking-diem! Gewoon genieten. Geen verplichtingen, geen lasten, maar lusten. Ook als ik weer thuiskom. Want die tijger bij mij op de bank… Je dacht toch niet echt dat ik het over mijn huisdier had?

Dus laat je als single lady niet leiden door de maatschappij, maar doe wat jou gelukkig maakt! Want alleen als je gelukkig met jezelf bent, word je (ooit) gelukkig met een ander.

XOXO Gwen

You Might Also Like

No Comments

Leave a Reply