Do whatever makes you happy

Dilemma

20 december 2015

In de aankondiging van mijn throwback blog ‘What’s your number’ schreef ik dat ik terug zou komen met een blog over het in de rebound gaan met je ex. Ik heb altijd gedacht dat dit bij voorbaat gedoemd was om te mislukken. Ik heb mijn mening bijgesteld en ik vertel graag waarom.

Jaivey en ik

Misschien is het je opgevallen dat ik mijn bio heb aangepast. Geen ‘single’ partybeest meer en ook het stukje over ‘meer geluk in het spel dan in de liefde’ heb ik aangepast. Vorige week plaatste ik deze innige foto van mij en mijn verkering op Facebook. Mijn ex die nu niet meer mijn ex is. De blikken spreken meer dan duizend boekdelen. En dat bleef niet onopgemerkt. Hij ontving, binnen enkele minuten na plaatsing, meerdere apps van jaloerse vrouwen. Ik ontving meerdere apps van verbaasde vriend(inn)en en kennissen.

“Huh!? Zijn jullie weer bij elkaar?”

Ja, en ik snap dat dit iets van tekst en uitleg nodig heeft.

Ik hou ervan om metaforen te gebruiken. Het maakt het soms makkelijker om over iets lastigs te praten, want je maakt een vergelijking. En niet iedereen is zo van de directe communicatie zoals ik. Dus vandaar… Metaforen.

Zo vind ik een spiegel net als een relatie. Wanneer deze kapot gaat, kan je de stukken bij elkaar rapen. Net zoals bij een gebroken hart. De spiegel (en dus in feite je relatie) herstellen is moeilijk, maar niet onmogelijk. Je kan ervoor kiezen om de spiegel (en dus je relatie) weer te lijmen. Natuurlijk… De spiegel (plus je relatie) wordt nooit meer hetzelfde en al helemaal niet mooier. Beter is het om de scherven weg te gooien. Straks doe je jezelf nog echt pijn, want die randjes blijven, ondanks het lijmen, altijd vlijmscherp.

Zo heb ik altijd naar die spiegel gekeken. Eens kapot, altijd kapot! Want zo is het toch? Wat heeft het voor nut om de oude weer in elkaar te zetten als je gewoon weer een nieuwe kunt kopen? In Leeuwarden zeggen ze dan plat: “Na disse weer een frisse.” De betekenis kan je vast uit de context halen.

Maar… Toen botste ik begin oktober als donderslag bij heldere hemel ineens tegen mijn ex op. De ex met wie ik, in relatief korte tijd, heel veel mee heb gedeeld, heb meegemaakt, stapelgek op was en een toekomst mee zag. Maar mijn hart lag (net als die kapotte spiegel) nadat we uit elkaar gingen in vele stukjes.

Een half jaar hadden we geen contact. Ik leefde mijn leven, ging alleen backpacken door Indonesie en had alles best wel weer op de rit. Maar toen stonden we ineens tegenover elkaar. Op een bootfeest in f*cking Kampen, of all places. En van alle scenario’s wanneer we elkaar weer tegen het lijf zouden lopen (lees: doemscenario’s) was de werkelijkheid wel de laatste die ik had verwacht. Twee magneten waren er niets bij. Was deze spiegel (en dus mijn hart en uiteindelijk de relatie) te lijmen?

Natuurlijk gaat zoiets niet over een nacht ijs. Maar als blijkt dat je nog hartstikke gek op elkaar bent en je niet kan en wil ontkennen dat je het toch nog een laatste keer met elkaar wil proberen… Tsja… Dan kan je maar een ding volgen. Je hart. Want dat klopt altijd.

Dus ik keek opnieuw naar die spiegel die eerder dit jaar kapot was gevallen. Ik moet toegeven… Ik vond het heel moeilijk. Elke scheur en elke barst heeft een verhaal. Maar toen kreeg ik een tip die mijn beeld deed veranderen. Wat nou als we van die scheuren en barsten hadden geleerd? Zou dat de scherpe kantjes eraf halen? De tip bestond uit drie vragen:

1. Weet je waar het de vorige keer is misgegaan?
2. Kunnen jullie dat deze keer voorkomen?
3. Kan je het aan om de relatie te zien falen?

“Maar…”, werd mij vastbesloten verteld. “Wanneer je de eerste twee vragen met ‘ja’ kunt beantwoorden, is vraag drie niet aan de orde. Check! Het zette me aan het denken en de uitkomst was glashelder.

Mijn conclusie? Elke spiegel kan kapot gaan, maar hoe je deze ophangt is het allerbelangrijkste. Want als je spiegel stevig aan de muur hangt, valt ie ook niet kapot. Niet zonder slag of stoot in ieder geval. Liefde, eerlijkheid, vertrouwen en uitdaging zijn voor mij het ideale ophangsysteem. En doordat dit de vorige keer niet in evenwicht was, viel de spiegel kapot.

En om eerlijk te zijn wilde ik helemaal geen nieuwe spiegel. Ik was net zo blij met deze. Hadden we ‘m maar op de juiste manier opgehangen. What if? Nee, sowieso niet. Natuurlijk hangt die spiegel weer. Vol trots. Zelfs met die barsten erin. Die accepteer ik. Want diezelfde barsten hebben ervoor gezorgd dat we de spiegel weer opnieuw mochten ophangen.

En dat niet iedereen die spiegel mooi vindt of snapt dat je geen nieuwe hebt gekocht? So be it. Dit is mijn spiegel. Iedereen die erin of ernaar kijkt, ziet iets anders. Maar dat geeft niet. Zolang ik mezelf maar recht in die spiegel kan aankijken en zeggen dat ik gelukkig ben. En dat ben ik! En is dat uiteindelijk niet waar we allemaal voor gaan?

Natuurlijk sluit ik deze blog als vanouds af met een toepasselijke quote…

It may not be perfect. But at least I can say it’s real.

You Might Also Like

3 Comments

  • Reply Sis 20 december 2015 at 19:29

    Na disse weer een frisse??? je kan zo goed schrijven dat singles misschien hun ex weer bellen? will something break it will be his leggs?Alle gekheid op een stokje: all i want you to be happy ?? enjoy the love?

    • Reply Gwendy Richard 23 december 2015 at 00:44

      Hahaha… Dat zou toch wel erg grappig zijn! Thx 🙂 I know you want me to be happy. And I am! Thx dat je er altijd voor me bent sis. Ohana <3

  • Reply Can't stop the feeling - Blogger Gwendy 10 oktober 2016 at 07:08

    […] is geweest. Hoe we die ‘kapotte spiegel’ opnieuw hebben opgehangen (zie vorige blog Dilemma), hoe we hebben geleerd van het verleden en hoe we nog steeds elke dag van elkaar leren. Jij […]

  • Leave a Reply