Throwback blog

Het Sex and the City syndroom

21 januari 2016

“Gisteren zo’n leuke man ontmoet. Knap, rijk, sociaal, grappig! Maar het wordt niks denk ik. Hij niest namelijk zo raar.” Cabaratier Daniël Arends grapte een aantal jaar geleden over de vrouw met het zogenaamde sex-and-the-city-syndroom.  Ik weet zeker dat jij minstens vijf vrouwen uit je omgeving kent die altijd wel iets op te merken hebben aan een man. Hoe pietluttig het ook is. Grote kans dat zij aan het syndroom lijden. Ik kon er zelf ook wel een aantal opnoemen. Meest confronterende was waarschijnlijk dat ik de conclusie trok dat ik er zelf één was. Reden genoeg om er in september 2013 een blog over te schrijven en mijn horizon te verbreden met online dating. Of het succesvol was? Wat denk je zelf?

I might have to wait, I’ll never give up
I guess it’s half timing, and the other half’s luck
Wherever you are, whenever it’s right
You’ll come out of nowhere and into my life
– Haven’t met you yet, Michael Buble –

‘Verwacht niks en waardeer alles’, stelde ik in mijn laatste blog. Een instelling waar heftig ja op wordt geknikt wanneer er over wordt gepraat, maar die gelijktijdig kan worden weggeschoven onder de noemer ‘makkelijker gezegd dan gedaan’. Vooral door vrouwen die er goed uitzien, hun studie hebben afgerond, een mooie carriere hebben opgebouwd, zelfstandig zijn en die heel goed weten wat ze willen als het aankomt op mannen. Misschien zelfs wel een beetje te goed. In principe staan de mannen voor ze in de rij, maar de dames in kwestie hebben nogal wat noten op hun zang. Niets minder dan hun droomman volstaat. En om die te vinden gaan ze op zoek. En zo gaan ze al one-night-stand-en-relatie-hoppend van man naar man naar man. Maar in hun beleving is er altijd wel iets wat er aan die mannen mankeert. En dan zijn ze ineens 30 en nog steeds vrijgezel. *BAM* Realitycheck! Er schieten clichés door hun hoofd als ‘ik word oud, ik moet opschieten en straks blijf ik kinderloos en alleen achter’. En dan is er maar één oplossing: Internetdating!

Toen ik stand-up comedian Daniël Arends hoorde grappen over deze groep vrouwen met het zogenaamde Sex and the City syndroom ging ik stuk. Hilarisch vond ik het! Maar een klein stemmetje in mijn hoofd zei: “Ja lach jij maar Gwen, maar zelf heb je net bijna alle symptomen kunnen afvinken!” Shit! Ik haat het wanneer dat stemmetje gelijk heeft. Maar internetdating vond ik echt een stap te ver. Iemand zei ooit tegen mij: “Internetdating is pas een go als je maagdenvlies weer is aangegroeid.” Dus die speurtocht bleef vanzelfsprekend uit, maar uiteindelijk is niet geschoten altijd mis.

En dus ging ik op zoek naar een geschikte website die mij aan mijn lange, gespierde man versierd met tattoos, donker haar en lichte ogen ging helpen. Je weet wel… Zo’n man die je verslindt op het moment dat jij uitdagend op je lip bijt. Wanneer ik het zoekprofiel op een site voor hoger opgeleiden aan het invullen ben, bedenk ik me dat ik beter bij de casting van de film ’50 tinten grijs’ kan aanschuiven, maar wie weet. Natuurlijk weet ik dat ik uiteindelijk een beetje water bij de wijn moet doen, maar als ik dan toch aan het SATC-syndroom lijd. Laat ik het dan ook goed doen.

Na een kwartiertje gegevens invullen en foto’s plaatsen – lang leve Instagram – staat mijn profiel online. En verrassend genoeg staan de mannen echt voor me in de rij. Binnen no time stroomt mijn inbox vol met liefdesverklaringen, complimentjes, vreemde verzoeken en openingszinnen als “Hier ben ik dan. Wat zijn je andere twee wensen.” Plus dat ik dagelijks een mailtje krijg met de titel ‘Je profiel is zichtbaar populair’. Ik kan alleen geen berichtje terugsturen, want dan moet ik een abonnement nemen à tientallen euro’s per maand. Kwantitatief zijn de reacties echt hoopgevend. Kwalitatief gezien ben ik toch minder enthousiast. Natuurlijk blijft het één grote vleeskeuring en kan je op basis van een foto niet beslissen of de beste man een potentiële kandidaat is, maar ik weet wel dat internetdating helemaal niets voor mij is.

En natuurlijk kent iedereen wel iemand waarbij internetdating wel succesvol was. Ik ken ze ook. En die stellen hebben elkaar ook echt helemaal gevonden. Maar voor mij gaat het niet werken en ben ik van mening dat internetdaten is ontwikkeld zodat bedrijven er financieel beter van worden en niet omdat zij daadwerkelijk willen matchen. Om mijn conclusie kracht bij te zetten quote ik graag de geniale punchline van Daniël Arends: “Ik weet zeker dat wanneer ik op het podium in mijn blote reet en stijve pik zou staan, en tot drie zou tellen totdat jullie allemaal een donut naar mij toegooien… dat er ook echt wel één om mijn lul zit. Tuurlijk! Altijd! Maar dat betekent nog niet dat dat de beste manier is om een donut om mijn lul te krijgen. En het is een vergelijking van niks, maar hij klopt wel!” Touché! Ach, nooit gedacht dat het zo ver zou komen, maar internetdating is weer iets wat ik van mijn lijstje kan strepen. Life begins at the end of your comfort zone.

XOXO Gwen

You Might Also Like

No Comments

Leave a Reply