Dreams don't work unless you do

Put your hands up

15 december 2015

In mijn vorige blog schreef ik over excuses en smoesjes om niet te sporten en dan moet ik nu opbiechten dat ik vorige week geen blog heb geplaatst en al twee weken niet gesport heb. OMG! What? Ja, je hoort/leest het goed. Zij, die al twee maanden gedisciplineerd en gemotiveerd blogt, gezond eet en aan het sporten is, heeft verzaakt. Mijn favoriete stopzinnetje is hier zeker van toepassing. Hoe dan?! Tsja… laten we het gooien op een samenloop van omstandigheden. Dat er geen blog online kwam, was een technisch iets. Dat ik niet ging sporten, is een ander verhaal.

Week 10/11 (fase 6/7)
Of ik pijn in mijn schouder heb? Absoluut! Kan ik mijn rechterarm zijwaarts omhoog bewegen? Uhm… als 1 cm meetelt wel… Kan ik diezelfde arm voorwaarts omhoog doen? Nou nee, niet echt. Zeg maar rustig gewoon niet. Doe ik ’s nachts een oog dicht? Jawel, als ik op mijn linkerzij lig, mijn rechterarm precies op mijn rechterzij laat rusten zodat er geen druk op mijn schouder komt en niet beweeg. Dan wel. Het is alleen onmogelijk om de hele nacht in één houding te blijven liggen. Ok, het antwoord hierop is dus ook nee. Helpen pijnstillers? Let me think… Zowel paracetamol als ibuprofen als diclofenac heb ik geprobeerd en zijn geen redder in nood. Dus nee! Ik moet met één hand mijn haar wassen, mijn haar laten borstelen door Christine en mijn make-up zit net iets minder strak dan anders. Chagrijnig? Hell yeah!

Ik heb nog nooit zo’n pijn in een gewricht gehad. Hoe ik eraan kom? Geen idee. Hoe kom ik eraf? Dat is een betere vraag. Ik herken de pijn niet. Een zeurende irritante pijn bij elke beweging die druk op mijn schouder geeft en als ik precies aan de voorkant van mijn schouderkapsel druk, ga ik door de grond. Simpele oplossing… Niet op drukken. Klopt! Maar ik kan zo niet normaal functioneren. Na een drukke week op het werk en op mijn tanden bijten, heb ik er genoeg van. Naar de huisarts maar. De beste vrouw luistert naar mijn verhaal en uiteraard heb ik me goed op internet ingelezen. Ik weet allang dat ik een slijmbeursontsteking in mijn schouder heb. En ik heb gelezen dat een injectie met corticosteroïden de ontsteking kan verhelpen. Ik ben vastbesloten. Zonder die spuit, ga ik de deur niet uit. Heej… rijmt ook nog. Hit me up doctor!

De dokter vraagt me, na geduldig mijn overtuigende verhaal te hebben aangehoord, om mee te lopen naar de onderzoekstafel. Of ik mijn shirt wil uittrekken. Sorry!? Heeft ze net uberhaupt wel naar mijn verhaal geluisterd? Het heeft me vanochtend verdorie tien minuten extra gekost om dat shirt aan te trekken. En nu moet ie uit? En straks ook weer aan? Prima, hebt u even? Terwijl ik aan mijn pijnlijke opdracht begin, geeft ze me de tip om voortaan iets wijds met knoopjes aan te trekken. Ik trek een wenkbrauw omhoog terwijl ik haar, met half uitgetrokken shirt, aankijk. Ik hoop dat ze me hoort denken.

Zie ik eruit als iemand die iets wijds met knoopjes aantrekt?!

Ik ben al maanden bezig om een strak lichaam te creëren. Dan mag ik dat toch showen? Iets wijds aantrekken behoort dan niet tot de opties. Dan maar door de zure appel bijten en ‘iets’ eerder opstaan. Uiteindelijk doe ik toch al geen oog dicht. Nog gefrustreerder ga ik verder met het uittrekken van mijn shirt. Uitkleden gaat gelukkig een stuk makkelijker dan aankleden. Eerst mijn linkerarm eruit en dan met dezelfde hand het shirt over mijn hoofd trekken, terwijl ik mijn rechterarm levenloos langs mijn lichaam laat hangen. Ja, je wordt er best handig in. Ik ga op de rand van de tafel zitten en ze vraagt me waar het precies pijn doet. Ik wijs naar de plek en als zij er op drukt, spreekt mijn gezicht boekdelen. Het is dat ik haar geen rechtse kan geven, maar door de pijnscheut had dat een reactie kunnen zijn. Ze kijkt vastbesloten naar me en even laat de dokter mij geloven dat Google en ik het mis hadden. “Zonder twijfel een bursitis!” Vragend kijk ik haar aan. Een bursitis? “Ja, een slijmbeursontsteking”, zegt de dokter op een toon alsof ze dat net ook al zei. Volgens haar is het logisch dat de pijnstillers niet werken en daarom biedt ze aan om een injectie te geven. Opgelucht haal ik adem. Kom maar door!

De oorzaak is overbelasting. Waarschijnlijk heb ik te zwaar aan de gewichten gehangen. Het is sowieso een bovenhandse oefening geweest. Ja, daar doe ik er nogal een aantal van. En de schade kan ik al een week geleden hebben opgelopen. Daar heb ik dus weinig aan, want dat betekent dat het alle oefeningen uit mijn schema kunnen zijn geweest. Het advies is om mijn schouder rust te geven. Wel blijven bewegen, maar dumbells en andere gewichten zijn nu uit den boze. Als de pijn volgende week nog niet verdwenen is, moet ik terugkomen. Dan moet er een echo worden gemaakt om te kijken of er ergens een scheurtje in zit. Gelukkig is de hevigste pijn na een aantal dagen verdwenen, maar blijft er een slapend gevoel in mijn arm. Natuurlijk had ik ervoor kunnen kiezen om dan toch naar de sportschool te gaan en beenoefeningen te doen, maar dat heb ik dus niet gedaan.

In combinatie met de Sinterklaasperiode waren dit niet de beste weken uit mijn Ruggengraat programma. Niet sporten, pijn hebben en uit frustratie pepernoten en chocoladeletters eten. Ja, meerdere letters uit het alfabet. Wel mijn favoriete letters. Dat dan weer wel. Maar goed, daar voelde ik me dan weer schuldig over en om mijn calorieën niet te veel op te laten lopen, sloeg ik een andere (wel gezonde) maaltijd over. Niet handig! Zondag was het weer weegdag en liet de weegschaal nog steeds 59,3 zien, maar van progressie is dus geen sprake geweest. Jammer! Het is een gevolg van een samenloop van omstandigheden, maar ook zeker door keuzes die ik zelf heb gemaakt. Ik ben tevreden, maar mijn droomlichaam heb ik zeker nog niet behaald. Nabil zijn reactie op mijn foto’s en gewicht vond ik grappig.

Je hebt wel een lichaam gekregen zeg, jeetje.

En… “Lekker hè, zo onder de 60 kilo chillen.” Ja, best wel eigenlijk! Nu is de laatste week van mijn Ruggengraat avontuur ingegaan. Opgeven is geen optie. Een blessure doet pijn, maar opgeven nog meer. Volgende week is het tijd voor het resultaat na twaalf weken! Let’s do this!

XOXO Gwen

You Might Also Like

4 Comments

  • Reply Marian 15 december 2015 at 22:10

    Beterschap! En dat droomlichaam heb je al hoor, al komt het misschien uit de droom van een ander 😉

    • Reply Gwendy Richard 15 december 2015 at 22:36

      Thx Marian! Inmiddels gelukkig weer helemaal fit 🙂 Haha… Ik ben ook echt wel tevreden hoor. Maar het is meer dat ik weet dat het nóg beter had kunnen zijn als ik nóg gedisciplineerder was geweest. Maar goed, genieten is ook belangrijk! Vind het echt supertof dat je mijn blogs altijd leest en dan een reactie achterlaat.

  • Reply Sis 20 december 2015 at 19:45

    Heerlijk om dit te lezen! Vroegen woonde. We samen in 1 huis (eeuw geleden?) en toen wist ik alles wat er speelde (toen schreef je ook altijd al alles op ?Of ik het mocht lezen een ander vraag?Nu hou ik het bij dmv je heerlijke blogs/ familie app ?Vervelend sis maar je bent een bikkel! Afvallen en still boobs behouden?Niet jaloers hoor?Zet hem op sis ??

    • Reply Gwendy Richard 23 december 2015 at 00:46

      Ja, ik geloof niet dat mijn dagboek lezen iets met toestemming was vroeger 😉 Grappig hoe gesloten ik toen was en dat ik nu alles openbaar gooi. Nothing to hide 🙂 Dankjewel sis!! En jaloers zijn is nergens voor nodig 😉

    Leave a Reply