Throwback blog

Sunny Beaches

17 december 2015

Wist je dat ik in mijn ‘jongere’ jaren reisleidster ben geweest? Bij deze 😉 Tweeënhalf jaar lang werkte en feestte ik keihard op zomerse en winterse bestemmingen voor merken als Sunweb, Husk, X-Travel en GOGO. Tijden waar ik met veel plezier aan terug denk. Maar na zo’n periode kan je je niet meer voorstellen hoe het is om zelf op vakantie te gaan. Laat staan naar het toeristische, massale jongerenoord waar je zelf jaren hebt gewerkt. In de zomer van 2013 ging ik samen met mijn ex-collega, maar nu vriendinnetje, terug naar Sunny Beach. Niet meer als seizoenswerker, maar als toerist. And we loved it!

Het is 4 juli om 2.00 uur ’s nachts en het is, zoals altijd, druk op Schiphol. We zijn online ingecheckt, hebben de bagage gedropt en onze boardingpass in de pocket. First row baby! Met onze, eigenlijk veel te zware, handbagage zijn we op weg naar de paspoortcontrole. Er staat een rij waar we braaf in gaan staan. Wow! Het is bijna zover. Na vijf seizoenen reisleiding ga ik voor het eerst op vakantie. Terug naar Sunny Beach in Bulgarije. Mijn thuis van de laatste twee zomers. Samen met mijn roomie/collega/maatje van vorig jaar, die net zoveel heimwee heeft als ik, naar de uit de grond gestampte kermisattractie aan de Zwarte Zee. Niks moet en alles mag. Dat is ons motto voor de komende 15 dagen. 2,5 jaar lang had ik een droombaan als reisleider. Ga ik het missen nu ik toerist ben? We zullen zien! En zijn we eigenlijk te oud zijn voor een partybestemming die 24/7 leeft? Wij vinden van niet, maar niet iedereen is dat met ons eens.

Mijn vriendin stoot me giechelend aan. “Lekkere mannen achter ons!” Ik kijk nieuwsgierig achterom, maar weet niet hoe snel ik me weer moet omdraaien. Ik denk dat de vier jongetjes achter ons niet ouder dan 16 zijn. Als dat maar niet de gemiddelde leeftijd van de vakantieganger in Sunny is. Mijn geweten krabt zich achter haar oor, maar voordat ik er verder over kan nadenken, zijn we aan de beurt. “Volgende!” De man in het hokje kijkt naar onze paspoorten en vervolgens geamuseerd weer op naar ons. “Bourgas?” Ik beantwoord zijn vraag met een charmante glimlach en knik. “ Jullie zijn wel de oudsten in het vliegtuig denk ik. Veel plezier!” Even heb ik de neiging om het paspoort om zijn oren te slaan. Wijsneus! Pleh! Maar onze vakantiestemming wordt niet verpest. Wij zijn er klaar voor!

En of wij er klaar voor waren. 15 dagen lang maakten wij de kroegen, cocktailbars, strandfeesten en clubs van Sunny Beach onveilig. Geen reisleider, maar fulltime toerist. Voor het eerst geen telefoon die om de paar minuten irritant begint te trillen en te rinkelen. Nee, een telefoon gebruikten wij om selfies op Instagram te zetten, jaloersmakende posts op Facebook te plaatsen en te whatsappen met vrienden om ze op de hoogte te houden van mooie verhalen. Geen horloge waar de wijzers waarschuwend van aangeven dat het tijd is om naar huis te gaan. Nee, onze pols is versierd met kleurrijke bandjes en allerlei stempels van clubs en feesten waar we weer veel te veel shotjes en drankjes hebben genuttigd. Geen wekker die op onmogelijke tijden afgaat. Een wekker? Wat is dat? Geen snelle douche, zodat je in je schaarse vrije uurtje ook nog tijd hebt voor een powernap. Nee, een uitgebreide badkamersessie terwijl je uit volle borst meezingt met ‘Wake me up’ van Avicii en al uitkijkt naar de avond die je te wachten staat. Geen werkkleding hoeven te dragen die verwassen is en allesbehalve flatteus staat. Nee, wij paraderen over de Flowerstreet in sexy zomeroutfits die complimentjes verdienen. En of we die kregen.

Wel jammer dat we door elke propper werden aangesproken met “Hi girls!”, wat vervolgd werd met een of ander slap verhaal waarom we bij hem moesten eten/drinken/karten/clubben etc. Daar waren we snel klaar mee en hadden we gelukkig wat op bedacht. Je keel schrapen en op je allerlaagste toon reageren met “We’re not girls”. Priceless! Andere hilarische momenten? Een dronken 15-jarige die je probeert te versieren simpelweg afwimpelen met: “Jochie, ik had je moeder kunnen zijn.” Duitsers die je aanspreken met “Nice to eat you. I’m sorry, my English is not that good.” Foto’s van jezelf terugkijken terwijl je redelijk beschonken een chicken wing aan het verorberen bent. Je vriendin die haar dromen niet meer kan scheiden van de realiteit en denkt dat je allerlei spannende dingen hebt gedaan. Wat helaas niet het geval was. Mensen wijsmaken dat we een open relatie hebben en we elkaar ontmoet hebben via lexa.nl. De hele dag door Disney- en Pixarfilms quoten zodat mensen denken dat je niet goed bij je hoofd bent. En… je 31e verjaardag vieren met een prinsessensjerp met ‘Happy birthday! 18!’. Ik kan er nog voor door blijkt. Al met al teveel mooie momenten om op te noemen.

En dan is de vakantie ineens voorbij. Na twee weken genieten zijn we gesloopt, maar maximaal voldaan. Met sunkissed skin lopen we de grauwe luchthaven van Bourgas binnen. Net als op Schiphol staan we in de rij voor de paspoortcontrole. Even krijg ik een flashback. Niet weer hè?! Als ik aan de beurt ben, zeg ik op mijn allerbeste Bulgaars gedag. “Zdrasti!”.Ik zeg het blijkbaar overtuigend, want de beste man begint een heel verhaal in zijn ingewikkelde taal. “I’m sorry, I don’t speak Bulgarian.” Ik zet mijn charmantste glimlach weer op, neem mijn paspoort aan en loop door. Zo! Dat is geregeld. Geen idee wat hij zojuist zei. Als het al iets over mijn leeftijd was… Ik heb er gelukkig niks van verstaan. Uiteindelijk doe ik toch wel wat ik zelf leuk vind! Dwars als ik ben, is kleuren buiten de lijntjes altijd mijn hobby geweest.

Just live the life you love and love the life you live!

You Might Also Like

No Comments

Leave a Reply