Throwback blog

What if?

15 oktober 2015

Augustus 2013 verhuisde ik, na jaren reisleideren en een jaar Breda, weer terug naar Leeuwarden. De stad waar ik ben geboren en getogen, maar die ik dacht te zijn ontgroeid. Ik schreef een blog over het doen waar je gelukkig van wordt. Go with the flow. Niet teveel nadenken en liever spijt hebben van de dingen die je hebt gedaan dan van de dingen die je niet hebt gedaan. Ruim twee jaar later sta ik er nog exact zo in. Wat is jouw ‘what if?’

“Goh Gwendy, ik ben soms zo jaloers op jouw leven! Op Facebook zie ik regelmatig foto’s en updates voorbij komen van feestjes, festivals en mooie mannen. En hoe vaak per jaar ga jij eigenlijk wel niet op vakantie? En dan na je reisleidingavonturen ook nog verhuisd naar Breda! Wat een stoere actie om je vrienden en familie in Leeuwarden achter te laten en dan in je eentje naar de andere kant van Nederland te gaan. Echt heerlijk om te zien dat je je hart volgt en doet wat je leuk vindt! Soms denk ik ook wel eens… Had ik maar meer van de wereld gezien voordat ik aan mijn huisje-boompje-beestje begon.” Mijn hoogzwangere oud-klasgenote van vroeger lacht, maar wel als een boer met kiespijn. Ze moest eens weten. Als ik vier jaar geleden niet voor mezelf had gekozen, had ik in haar schoenen gestaan. Met dezelfde gedachte van “Had ik maar…”, “Wat nou als…”, “Als ik het over mocht doen dan…”.

Het ‘what if’-gevoel. Vreselijk! Nou moet ik zeggen dat ik het wel heel resoluut en impulsief heb aangepakt in mijn leven, maar ik heb er geen moment spijt van gehad. Simpel gezegd vind ik dat je beter spijt kan hebben van de dingen die je hebt gedaan, dan van de dingen die je niet hebt gedaan. Dus komt er iets in me op wat ik graag wil doen. Dan doe ik dat! Mensen die mij niet (lang) kennen, kunnen zich niet voorstellen dat ik een aantal jaren geleden echt de burgerlijkheid zelf was. Ik had van mijn 15e tot mijn 27e twee aansluitende relaties van zes (!) jaar. Ik woonde jarenlang samen, ging niet op stap, rookte niet, dronk geen alcohol en dacht dat seks en liefde onlosmakelijk met elkaar verbonden waren. Hallo! Wie ben jij? En wat heb je met Gwendy gedaan?

In 2009 ging ik op een onschuldige vakantie naar Kreta met mijn jongste zusje. In die week proefde ik hoe vrijheid smaakte. Het smaakte naar meer. Ik leerde mensen kennen die op Kreta werkten (lees: ik zat kwijlend aan de bar bij een zeer lekkere barman met gladde praatjes) en ik was verkocht. Ik wist het ineens zeker. Mijn leven had een rigoureuze metamorfose nodig. Mijn hele jeugd had ik mijzelf aangepast aan iemand anders. Mezelf op 1 zetten kwam niet in mijn woordenboek voor. Dus het was tijd voor verandering. Niet lang na terugkomst gooide ik, heel kortgezegd, mijn relatie, mijn vaste baan en mijn pas gekochte nieuwbouwhuis in de prullenbak en ging werken als reisleiding in het buitenland. Die boeteclausule van 10% op een huis van bijna twee ton was collateral dammage. Hakuna matata toch?

WTF of what if? Tsja, hoe had mijn leven eruit gezien als ik deze keuzes niet had gemaakt. Waarschijnlijk was ik dan getrouwd, had ik misschien wel een stel kinderen, een huis aan het water en materialistisch gezien niets te klagen. Maar was ik dan gelukkig? Want dat is de grote vraag die ik mezelf nu altijd stel. Word ik er op dit moment gelukkig van? Nee? Dan is het een no go. Ja? Go and live the moment! Simpel, maar het vereenvoudigt mijn leven wel. Mensen praten. Waar haalt ze het geld vandaan om altijd maar de hort op te zijn? Met hoeveel mannen denk jij dat ze het bed mee heeft gedeeld? Moet zij zich niet eens gedragen naar haar eigen leeftijd? I don’t care, I love it! Ik heb lang genoeg naar de maatstaven van een ander geleefd. Nu kan ik oprecht zeggen dat ik gelukkig ben. Single, maar gelukkig.

En nu, een jaar later, gooi ik het roer opnieuw om. Want binnen een maand verhuis ik weer terug naar de Friese hoofdstad Leeuwarden. Tegen alle verwachtingen in. Ik heb Friesland verafschuwd. Naar eigen zeggen was ik het ontgroeid. Klaar met de ‘boeren’, het vreselijke accent en de stugge mensen. Ik wilde naar de randstad. Want daar was alles beter. Uiteindelijk denk ik dat het gras altijd groener is bij de buren. Maar… ik heb het gedaan. Weer een puntje dat ik van mijn bucketlist kan strepen. Dat kan namelijk niemand anders voor je doen. Jouw leven. Jouw keuzes. Het is nooit te laat om te doen waar je gelukkig van wordt. Zekerheid krijg je nergens, dus trek je stoute schoenen aan en begin aan jouw ‘things to do before I die’-lijstje. En als ik voor mezelf mag spreken. I’d rather have a life of ‘oh wells’ than a life of what ifs!

You Might Also Like

No Comments

Leave a Reply